Ostertagiosis

Ostertagia ostertagi'nin neden olduğu, abomasum bezlerinde yerleşerek gastrit, sindirim bozukluğu ve verim kaybına yol açan nematod enfeksiyonudur.

Ostertagia ostertagi.

Enfektif üçüncü dönem larvaların (L3) kontamine meralarda otlama sırasında ağız yoluyla alınması sonucu bulaşır.

Genç sığırlar, yoğun otlatma, mera kontaminasyonu, yetersiz antiparaziter uygulamalar, nemli iklim ve endemik bölgeler.

Genellikle 3-4 haftadır.

İştahsızlık, kronik ishal, kilo kaybı, gelişme geriliği, süt veriminde azalma, submandibular ödem ve ağır olgularda kaşeksi görülebilir.

Dışkı flotasyonu, dışkı yumurta sayımı (EPG), serum pepsinojen düzeyi, nekropsi ve histopatolojik inceleme ile tanı konulur.

Haemonchosis, Fasciolosis, Paramphistomosis, Trichostrongylosis ve kronik enteritler.

Dışkıda Ostertagia yumurtalarının görülmesi, serum pepsinojen düzeyinde artış, hipoalbuminemi ve eozinofili görülebilir.

İvermektin, doramektin, moksidektin, eprinomektin, fenbendazol veya albendazol uygulanabilir.

Erken tanı ve uygun tedavi ile prognoz iyidir. Tip II Ostertagiosis olgularında prognoz daha temkinlidir.

Stratejik antiparaziter uygulamalar, mera rotasyonu, genç hayvanların korunması ve düzenli dışkı kontrolleri önerilir.

Ticari aşı bulunmamaktadır.

Hayır.

Sığırlarda görülen en önemli abomasum nematodlarından biridir ve önemli ekonomik kayıplara neden olur.

Yaygın

İvermektin, Doramektin, Moksidektin, Eprinomektin, Fenbendazol, Albendazol

Tip I Ostertagiosis genç otlayan sığırlarda görülür. Tip II Ostertagiosis ise hipobiyozdaki larvaların topluca gelişmesi sonucu oluşur ve daha ağır klinik tabloya neden olabilir. Serum pepsinojen düzeyi hastalığın değerlendirilmesinde önemli bir biyobelirteçtir.